„Czym jest fitness?” – dla wielu osób, które usłyszą takie pytanie, kojarzy się to tylko z jednym – szczupła kobieta w obcisłym stroju poruszająca się w rytm muzyki rodem z dyskoteki, a przed nią grupka dziewczyn, ewentualnie mogą znaleźć się tam również chłopcy, starających się powtarzać jej ruchy. Takie wyobrażenie byłoby jak najbardziej na miejscu, w latach 70-tych XX wieku, a pytanie brzmiałoby: „czym jest aerobik?”.
Z pomocą w zdefiniowaniu Fitness-u przychodzi Inka Szymański, magister wychowania fizycznego, prezenterka na międzynarodowych konwencjach fitness, oraz profesor Andrzeja Suchanowski z katedry fizjologii AWF w Gdańsku, powołują się na definicję powstałą w 1996 roku na międzynarodowej konferencji w Birmingham – Wielka Brytania, gdzie zastanawiano się nie nad samym faktem bycia sprawnym lecz nad ogólną ideologią fitness-u. „Tłumaczenie z języka angielskiego słowa fitness jako bycie sprawnym jest niewystarczające, gdy wiemy, że przyjęło się już ogólnie określanie tym pojęciem stylu życia, sposobu na zdrowe, higieniczne i pozytywne w sensie psychologicznym funkcjonowanie człowieka, dla którego jego ciało i umysłowość jako całość powinny być największym skarbem. (…) Fitness – to dynamiczny stan (system) poszukiwań dobrego samopoczucia z punktu widzenia psychologicznego i socjologicznego, w połączeniu z dążeniem do osiągnięcia maksymalnej (dla jednostki) sprawności fizycznej – poprzez różnorodne formy ruchowe dostosowane do możliwości, gustu, oczekiwań tej jednostki, która tym samym bierze znaczną odpowiedzialność za funkcjonalne doskonalenie własnego organizmu.”Ale fitness to nie tylko zajęcia wpływające na kondycję fizyczną, jak przyjęta definicja wskazuje, wpływa on także na sferę psychologiczną i socjologiczną. Funkcjonowanie organizmu dotyczy także podejmowanych działań dla podwyższenia sprawności fizycznej i psychicznej, dlatego odpowiednie programy stymulują także:
• walory intelektu,
• pamięć,
• koncentrację,
• wyobraźnię.